Complot

Op die mooie dag in mei stond ze voor mijn neus, die charmante blonde vrouw met de vraag een aanbieding te maken voor een BMW 316, het instapmodel. Het gesprek liep een beetje onwennig. Onwennig, een vrouw als onderhandelingspartner. 

Het prijsplaatje lag er vrij vlot. Onder de streep ontbrak nog het hobbeltje: de inruilprijs. En hier strandden de vriendelijkheden. Of ik dacht dat zij een gemakkelijke prooi zou zijn. “Nee, dat kun je schudden.” Mijn inruilprijs voor de Toyota bleek volgens haar kant noch wal te raken. Tjonge jonge, wat kon die tante zich opwinden. Nou, dan maar geen deal. Het afscheid was redelijk abrupt. Roef…! Weg was ze! Gemiste kans om haar aan mijn veroveringen toe te voegen. En geen deal. 

Halfuurtje later. Telefoon! Die mevrouw. Of ik nog even tijd voor haar wilde maken want ze had een vervelend gevoel over ons gesprek. Nou, dat had ik ook! Maar toch… nieuwe kans! 

Daar komt ze, en ze gaat me een verhaal vertellen, zegt ze. Dat zal haar houding van daarstraks verklaren. Ze kan nu zelfs lachen om haar theatrale uitbarsting. Ze vond dat het erbij hoorde, bij het onderhandelen.

“Op de verjaardagsfuif van kennissen vertelt mijn man komende week op pad te gaan voor een nieuwe auto. Wat het wordt weet hij nog niet maar daar komt ie wel uit. ‘Pardon, mag ik mijn voorkeur ook nog kenbaar maken?’ gooi ik in de groep. Een deel van de aanschaf betaal ik toch ook mee? Ja, maar auto’s kopen is een mannenzaak, weet hij. Zo’n opstelling, daar word ik boos over. O, kunnen vrouwen dat niet? Mannenzaak! Pfff! Nee, deze keer doe ik die aanschaf. De toehoorders lachen besmuikt. Zij wel! En hier zit ik dan. Meteen al de andere partij op de kast gejaagd! Zullen we het nog eens opnieuw proberen?” 

Bij zo’n verhaal heb ik moeite mijn lach te houden. Te gek! Zelfs leuk om met haar samen te spannen. En nu mijn best doen om haar niet weer opnieuw in de gordijnen te jagen. Mijn advies aan haar is om kijken naar de aanschafprijs van de BMW en een paar auto’s te zoeken in dezelfde prijsklasse. Vraag daarop een dealer naar een inruilprijs. Ongetwijfeld kijkt iedere automan anders naar de auto van jullie. Maar het verschil mag niet groot zijn. Als dat lukt komen wij ook wel bij elkaar” We nemen afscheid en is die dame opgelucht. 

Een dag later is het al zover. Samen zoeken we de kleur en uitvoering uit. Ook drukt ze me nog op het hart discreet te blijven. “Als mijn man je belt, je kent me niet hé!” De levertijd is geruisloos verlopen maar af en toe een telefoontje van haar naar de stand van zaken. 

De dag van aflevering is aangebroken. Ze belt me de laatste details door. “Bij aankomst even een toetertje, dan maak ik de garage open op de Parkietendonk.” Die straat, deel van de wijk Donken en Laren, van vogels en bomen, werd later door een van onze medewerkers met een glimlach omgedoopt tot Parkietelaar. Samen met haar zit ik daar in de huiskamer te wachten op haar man. Geveld door griep komt mijnheer kuchend en snotterend zijn bed uit en in zijn kamerjas de trap af. “Daar zullen we de man van de Opel hebben”, is zijn begroeting. 

Quasi onverschillig wordt die opmerking door mij geïncasseerd. De paperassen en de sleutels van de auto heb ik buiten het zicht gelegd. Hij maakt geen haast en eerst dan maar een kop koffie. Eindelijk, met gespeelde tegenzin, staat de man met een diepe zucht op om de nieuwe aanwinst te gaan bekijken. Als hij ziet wat daar in de garage staat is het even stil. Dan het zachte kreetje; “Wauw!” Hij kijkt zijn vrouw aan die glimmend van het tafereel staat te genieten en hij mompelt: “Kunnen wij dat wel betalen?” 

Ze krijgt als dank een vette knuffel voor deze verrassing en hij bekent dat hij dit nooit had verwacht. Om de romantiek niet voor de voeten te lopen ben ik toen maar snel vertrokken. Kijk! Daar doen we het dan voor! 

- Leo van der Heijden uit Veghel schrijft wekelijks een column over gebeurtenissen uit zijn leven.