Poëtisch spreekuur raakt bezoekers van Fabriek Magnifique: ‘Tissues horen bij mijn uitrusting’
Kunst en cultuur 157 keer gelezenVEGHEL | In het Julianapark zit David Mulder achter zijn blauwe typemachine. Een eenvoudige tafel, twee stoelen en een bordje met ‘Poëtisch spreekuur. Gedicht op maat voor jou, over jou’. Het is een minimalistische setting die juist daardoor laagdrempelig is en je uitnodigt. Rondom de boom zitten mensen in een rij te wachten. Mulder is een dichter die tijdens Fabriek Magnifique gevoelens teruggeeft.
Mulder is sneldichter. Al dertig jaar schrijft hij, al vijftien jaar maakt hij persoonlijke gedichten op locatie. Zijn vintage typemachine tikt, terwijl hij hardop denkt. Hij zoekt naar woorden en kijkt af en toe op naar degene die tegenover hem zit. Het gesprek begint altijd met dezelfde vraag: “Wat is in dit moment actueel in jouw leven.”
In vijf tot vijftien minuten legt hij verbanden, vraagt hij naar hobby’s als beeldende elementen en vangt hij gedachten. Dit alles verwerkt hij tot een persoonlijk gedicht, dat hij vervolgens voordraagt en waarin mensen zichzelf op een heel nieuwe manier terughoren.
Emotie en dankbaarheid
Een oudere dame kijkt vol verwachting toe terwijl Mulder haar verhaal omzet in taal. Wanneer hij klaar is, zet hij zijn bril op en leest het gedicht langzaam voor. Ze knikt, glimlacht en schudt hem de hand.
Even later schuift een jonge vrouw aan. Zodra Mulder haar persoonlijke gedicht begint te lezen, schiet ze vol. Hij reikt haar een tissue aan. “Tissues horen bij mijn uitrusting”, zegt hij met een zachte lach. Het gedicht raakt en het gesprek eindigt in een knuffel vol dankbaarheid.
Tastbare herinnering
Wanneer het gedicht is voorgelezen, schuift Mulder het papier zorgvuldig in een envelop en overhandigt hij het aan degene die tegenover hem zat. Een tastbare herinnering, vol nieuwe inzichten en woorden die precies op het juiste moment landen.
Zo is het weer voor een nieuw gesprek, een nieuw verhaal en een nieuw gedicht.
