Robot’aandacht’

Toen ik er onder heerlijk zonnige omstandigheden op de heenweg langs wandelde viel het me al op. Helaas. Een half uurtje later, in omgekeerde richting lopend, leek niets aan de situatie veranderd. 

Tijdens beide passeermomenten zag ik twee peutertjes otteren in een zandbak bij een Veghels speeltuintje. Zie ik graag. Lekker buiten spelen bij mooi weer. Ietsje verderop, op de rand van de zandbak…dat dan weer wel…een volwassene. Mijn inschatting: oma. Of een wat oudere oppas. Háár bezigheid? Scrollen. Dat schatte ik zo in vanwege haar verwoed swipende rechterduim. Mijn voorbijgang zal in beide gevallen een half minuutje geduurd hebben, maar de oppasogen weken tijdens mijn ‘observaties’ geen moment van haar smartphone. Een ontluisterend tafereeltje. 

Misschien was ik daar twee keer precíes op het verkeerde moment. Wellicht dat de oppas slechts twee keer een halve minuut op haar telefoon zat. Wat is nou een minuutje? Maar toch… Mijn hardnekkige allergie voor driftig swipende smartphonegebruikers, voorál in het bijzijn van kinderen, begint steeds vaker op te spelen. Dat jonge ouders cónstant ‘smartphonend’ kinderwagens en buggy’s voortduwen vind ik al jaren triest om te zien. Je telefoon gebruiken met kotertjes voor én achter op de tweewieler, op een volle bakfiets of zelfs in de auto duidt op núl verantwoordelijkheidsbesef en desastreus voorbeeldgedrag. 

Hoe vaak hoor/zie je niet dat ouderen hoofdschuddend het opvoedgedrag van jongere generaties béoordelen of véroordelen. Ik constateer echter dagelijks dat ook steeds meer oma’s en opa’s de smartphonezombie beginnen uit te hangen. De familiecirkel is rond, zeg maar.
Onze kleinste kotertjes kunnen niet wachten tot ze zo’n ding in handen krijgen, want het moet wel érg leuk én belangrijk zijn als pappie en mammie, maar inmiddels ook oma en opa er de gódganselijke tijd mee bezig zijn. Fotootjes van spelende kinderen moeten laten zien dat ze ‘leuk gespeeld’ hebben. Erover vertellen? Lastig. Kijken, genieten, verbazen, beleven en leren worden verdreven door vluchtigheid.

Las en zag van de week huiverend hoe een aantal robots in Polen protesteerden tegen het verdwijnen van banen. Dat ze ‘opriepen’ tot het maken van wetten en AI-regulatie. Terecht natuurlijk.
Ik dacht aan bovenstaande zandbakscène. Aan robots die in de nabije toekomst het nodige van mensen gaan overnemen. Ook in kinderopvoeding verwacht ik. Gevolgd door de schrijnende vraag waar je het best mee af zou zijn: een mens met constant een mobieltje als plank voor z’n kop, of een goed geprogrammeerde robot met ‘aandacht’?...