Zomerkeizertjes

Werd in de nacht van zondag op maandag wakker van geluid dat me als muziek in de oren klonk. Niet toevallig ben ik een enorme muziekliefhebber, dus dat kwam goed uit. Gestage regen kletterde lekker uptempo op ons dak. Het was dat mijn gitaar beneden stond, anders had ik er een vrolijk deuntje overheen ‘gelegd’. Eíndelijk wat serieus water! Moest gelijk aan bouwdorp denken waar zo’n duizend bouwvakkertjes enkele uren later los zouden gaan. Of er daar eentje van zal klagen? Kon ik me niet voorstellen. Van de ouders ben ik minder zeker. 

Om een collumpie in elkaar te knutselen is bloedheet, gortdroog weer niet bepaald bevorderend. Tenminste niet in mijn geval. Achteraf gezien kwam het dan ook goed uit dat ik in de drie achter ons liggende tropenweken niet voor mijn computer hoefde. Niet dat ik geen inspiratie zou hebben. Meer dan genoeg zelfs! Omdat ik er dagelijks op uit trok (daarover later meer) hoopte het zich gestaag op. Hoe mooi is het dan, dat er op de dag waarop weer (aan)geleverd moet worden sprake is van ‘normaal’ Hollands weer? Dank weergoden! 

Mijn rondgangetjes leverden, zoals u van mij gewend bent, de nodige verbazing op. Eentje zelfs ópperste. Kon ik maandagochtend meteen kwijt. In één simpele vraag: Waarom hebben aardbeienplantjes zo godsgruwelijk veel water nodig? Wat maakt dat onze ‘zomerkoninkjes’ bijna mogen verzuipen, terwijl de rest van de natuur praktisch op apegapen ligt? Terwijl hier overal in de buurt beken en poelen drooggevallen zijn, rivieren gevaarlijke laagtestanden hebben bereikt en talloze gewassen staan te verpieteren, zag ik in en rondom velden vol jonge aardbeienplantjes talrijke modderpoelen! Waar hebben ze dat aan verdiend? En wie verdient daaraan? 

Op mijn prikbord hangt al weken een foto van fotograaf Jeroen Appels. Technisch mooi, maar qua onderwerp behoorlijk mensonterend, wat mij betreft. Migranten die op het heetst van de dag, in een regenpak (!) aardbeienplantjes zetten, terwijl de sproeiers vol aanstaan. Dus zelfs tíjdens het zétten van die ‘zomerkoninkjes’ moeten er…blijkbaar…bakken met water overheen. Als dat zo doorgaat krijgt de klimaatverandering extra steuntjes in de rug. Pfff, plantjes kweken die geen of nauwelijks wortel hoeven/kunnen schieten door ze zeiknat te houden. Lekker makkelijk. Terwijl ieder ander zuinig aan moet doen met water. 

Veel grote tuinders vertonen Lodewijk XVI-gedrag. Zijn hof kon zich volvreten terwijl zijn volk crepeerde van de honger. Koning Louis Seize werd echter nooit keizer. Zomerkoninkjes wél zomerkeizertjes…