Mia

Samen met mijn Alice op salsa-les. Op een van die avonden is er een jonge vrouw daar als gaste aan het dansen. Ze danst verbazingwekkend professioneel en ik kijk met bewondering naar haar. Ze heeft iets herkenbaars over zich. De gelaatstrekken, waar ken ik die van. Tijdens de pauze wordt ze door iemand aangesproken met haar naam. Manuela! Achhh, dat is het! De dochter van Mia. Vandaar die vage herkenning.

Mia, de mooie zus van mijn lagere schoolklasgenoot en vriendje. Vaak speelden we samen daar thuis en Mia smeerde dan voor ons beiden witbrood met roomboter, bestrooid met witte suiker. Onvergetelijk lekker. Mia is wat ouder dan wij en mijn hormonen beginnen ook al een beetje te ontwaken. Ik herinner me een hele mooie en ook heel lieve meid.

“Manuela, doe alstublieft je moeder heel veel groeten van mij.”

“Ja hé, doe het zelf maar. Morgen dans ik daar op het pleintje en dan is ze er ook!”

De dag daarna was daarom een onverwacht warme ontmoeting met herinneringen. Daarna hebben we het contact steeds in stand gehouden. Tijdens onze vakanties in Spanje hebben we Mia wel vaker bezocht en steeds waren Alice en ik welkom daar.

Een jaar later komen we onverwachts moeder en dochter tegen hier in Veghel. Alice nodigt hen uit bij ons te komen eten en waarop ze ingaan. Bij de voorbereiding daarvan besefte ik dat de wijnkeuze een probleempje is. Ik realiseer me dat Mia een reputatie heeft als vinoloog, als eerste Nederlandse vrouw met die expertise. Ze schrijft artikelen voor verschillende Spaanse bladen over aanbod en kwaliteit van wijnen, over kleur, geur, smaak en structuur! Dus Leo, hoe ga je dat aanpakken, zonder op je bek te gaan? Een ondeugend ideetje borrelt bij me op.

Op naar die groothandel, zakelijke rivaal van Mia’s familie. Daar spreek ik de man van de wijnafdeling.

“Vanavond krijgen wij Mia op bezoek. Een Spaanse wijn bij het eten schenken is voor mij een must en het zou mooi zijn als ze die wijn niet meteen op naam of etiket herkent. Ik wil niet voor schut gaan en jij denk ik ook niet. Welke wijn schenk ik haar? En het mag me niet meer kosten dan 10 euro.”

De man van de wijnafdeling schiet in de lach en samenzweerderig stopt hij me een Rioja in mijn hand. “Deze joh, deze!”

Vol zelfvertrouwen stap ik daar met een paar flessen naar buiten. Benieuwd hoe het afloopt!

Die avond ontkurk ik mijn aanschaf van die ochtend en tijdens het inschenken kijk ik met belangstelling naar de mimiek van mijn gaste. Terwijl ze eraan ruikt, kijkt en walst met het glas nipt ze van het goedje. Dan pakt ze plots de fles en bekijkt het etiket.

“Deze Rioja ken ik niet en hij is echt heerlijk! Hoe kom je hieraan?”

“Dat hou ik nog even voor me Mia, als je het niet erg vindt”

Wanneer ik de man van de wijnafdeling inlicht over het resultaat is hij hartstikke trots dat hij geslaagd is bij de meesteres!

Helaas, Mia is niet meer!

- Leo van der Heijden uit Veghel schrijft wekelijks een column over gebeurtenissen uit zijn leven.