Fietspomp

Dirk heeft een industrieel ontwerpbureau en volgens mij is hij daar succesvol in. Hij is een goedgeklede man van middelbare leeftijd met een knappe kop, een blond snorretje en een fraai krullende haardos. 

Ook iemand die zich niet gauw iets op de mouw laat spelden. Zijn vervoermiddel? Hoe kan het ook anders, een mooie BMW-coupé. Als goeie binnenkomer bij zijn klanten denkt hij. 

Eens stond ik bij hem aan de bel, bij dat fraaie boerenhofsteetje met dat rieten dak. Bij het openen van de deur werd ik besprongen door een boxer, zo groot als ik nog nooit gezien had. Hij torende bijna een kophoogte boven me uit. Nadat de eigenaar hem verwijderd had kreeg ik van hem een lesje kynologie. “Het is verdomme geen boxer. Het is onze Bordeaux dog !”

Na een proefrit als onderdeel van een grote beurt kwam de chef werkplaats bij me. 

“Rij jij ook eens met die auto! Ik kan hem amper op de weg houden.” Ja, dan toch maar even dat advies serieus genomen en ingestapt in de ‘designersauto’. Niet dat mij de verantwoordelijkheid over beslissingen in de schoenen geschoven werd, maar meer als second opinion. Soms, zoals nu, was dat ook niet echt een straf. Na een stukje rijden keerde ik na bocht één alweer om. Levensgevaarlijk. Aan de voorkant onder de auto zaten twee fietspompen in plaats van schokbrekers. 

Dus Dirk maar even gebeld. Die vond mijn telefoontje vreemd en was zich niet bewust van het mankement waarover ik sprak. Dat is ook wel logisch omdat zo’n slijtage er langzaam insluipt. 

“Nooit iets van gemerkt. Volgens mij grote flauwekul. En dan die prijs voor die dingen! Ik zal het mijn zwager eens vragen want die heeft er verstand van.” 

Hoe moet ik in vredesnaam deze man overtuigen? En wat een voor ons kleinerende opmerking: “Die heeft er verstand van.” En wij dus in zijn ogen niet!

Aan mij dus nu de taak om dit heerschap met doorslaggevende argumenten te overtuigen.

“Dirk, luister en huiver. Ik ga je een mooi voorstel doen. Ik zet er gratis twee nieuwe schokkers onder. Je rijdt er een dag of twee, drie mee rond. Dan kom je bij me terug en dan halen we ze er weer onderuit. Maar… als je niet wilt dat we ze er weer onderuithalen dan betaal je ze dubbel. Is dat afgesproken?” 

En wat denk je? Dirk lachte luidruchtig door de telefoon en zei me: “Tegen dat argument kan ik niet op. Zet ze er maar onder dan. Wel tegen de single prijs hè!” 

Twee dagen later komt die eigenwijze coupérijder onverwacht bij ons op bezoek. Hij vroeg zich af wat wij hadden uitgespookt en of dit wel zijn eigen auto was. Hij kende hem niet terug! “Ik kan hem nou haaks om de bocht zetten. Zonder te verongelukken! En die schokbrekers? Nee, die laten we er maar mooi onder zitten.”

Hij lachte er zijn tanden onder dat ondeugende snorretje bij bloot.

- Leo van der Heijden uit Veghel schrijft wekelijks een column over gebeurtenissen uit zijn leven.