Slip

Een klant met twee textielzaken, hij in de damesmode en zij met zo’n snoepwinkeltje, een lingeriezaak. Je raadt het al, het is prachtig spul waar ik graag naar kijk. Maar likkebaardend voor de etalageruit te staan… da’s niks voor mij. Voor je het weet ben je voor de buitenwacht een voyeur, een viespeuk. Geweldig, die fraaie stukjes textiel die intieme plekjes discreet camoufleren. En spannend…! 

Zo ontstond het idee om voor mijn vrouw iets moois te gaan kopen voor haar verjaardag. Blijkbaar niet alleen voor mij maar voor veel mannen toch een hele opgave. Onlangs nog, een hele club mannen bij elkaar stelde ik de vraag wie van hen ooit iets van dien aard voor zijn lief had gekocht. Dat viel tegen. Zo’n held was ik ook niet. Toen niet en nog niet! 

Quasi onschuldig ben ik destijds een aantal keren voorbij die bewuste zaak gewandeld, even naar binnen blikken om te kijken of het speelveld vrij was, en dan opeens, niemand in de winkel. Dus schoot ik naar binnen waar de eigenares me enthousiast begroette, blij verrast om mij ook eens in haar domein te zien. Ik wist niet waar ik moest kijken. Tal van sexy slipjes en beha’s. Vertelde haar over mijn plannen terwijl mijn zelfvertrouwen een beetje begon te groeien. Mevrouw informeerde naar de maten en tja, dat wist ik niet. Dus gaf ik haar de informatie dat ze mijn postuur en lengte had. 

“Ja, maar wat is haar cupmaat?” 

Weer zo’n vraag waarop ik geen antwoord had. Er zat niks anders op dan iets leuks te kopen met omruilclausule. Toch deed die mevrouw haar uiterste best. Wat die cupmaat betrof, met beide handen tilde ze haar borsten een beetje en vroeg me of het ongeveer haar maat was. 

“Nee, veel groter”, was mijn antwoord. “Zoals die”, wijzend op een poster tegen de wand. Vervolgens sommeerde ze me voor me staand mijn armen in de lucht te steken en voor ik het wist sloeg ze een meetlint om mijn borst. Op dat moment ging de winkeldeur open en kwam een dame binnenstappen. 

“Het is voor zijn vrouw hoor”, was de reactie van de eigenaresse. 

De reactie van die mevrouw met een grote grijns: “Ja ja, dat zal wel!” 

Op haar verjaardag mag ik dan uitleggen hoe ik toch aan de maat kwam van haar mooie speelpakje. Niemand geloofde het toeval dat hier speelde. Rondgesnuffeld in haar spulletjes of had ik er gewoon kijk op. 

De keer daarop dat die winkelmevrouw met haar man de auto kwam brengen voor onderhoud, kreeg ik een knipoog van haar en informeert ze fluisterend naar het resultaat. Het enige wat ik doe is mijn duim opsteken en ze krijgt een knipoog terug. 

Eens op een feestje stelde ik de vraag aan de mannen: “Wie koopt jullie onderbroeken?” 

Op een uitzondering na waren dat hun partners! 

En daarna stelde ik baldadig de vraag: “En kochten jullie wel eens iets moois in datzelfde genre voor haar?”

Dat viel vies tegen! Mijn schroom als beginner op dat gebied was dus niet uniek.

Jef Geraerts, de Belgische schrijver, schreef een spannend verhaal over een slager die door een golddigger vakkundig financieel wordt uitgekleed. Het verhaal heet ‘Slipjes van La Perla’. Met de informatie die me dat opleverde heb ik daarna ooit een zeldzaam mooi cadeautje voor mijn meisje gekocht in zo’n witwaswinkeltje. 

Helaas bestaat die zaak niet meer. En de eigenaar volgens mij ook niet.

- Leo van der Heijden uit Veghel schrijft wekelijks een column over gebeurtenissen uit zijn leven.