Trucje

Jaren gelden zitten we met zo’n man of zes, heerlijk in het zonnetje op een terrasje daar in Oranjestad. Een gezellig, vrolijk sfeertje met een lekker koel pilsje erbij. 

De man die langs komt slenteren stapt 25 meter verder in een Jeep. Na fanatiek doorstarten, de motor wil maar niet aanslaan, is de accu zo goed als uitgeput. Hij stapt uit en met een wegwerpgebaar sluit hij het portier. Als hij ons terras passeert roep ik hem aan: “Mag ik het eens proberen?” Hilariteit op het terras. “Hij wel!” “Zinloos want de accu is bijna leeg. Ik haal assistentie”, zegt de man.

Zomaar opgeven zit niet zo in mijn aard en ik weet wat ik van plan ben. Dus sta ik op en gebaar de man mee naar de auto te gaan. Met tegenzin geeft hij gevolg aan mijn verzoek en toch opent hij het portier. “Maak de motorkap even los joh.” Daar, in het vooronder rommel ik wat en vraag de man de Jeep te starten. Zijn gezicht en lichaamstaal verraden tegenzin voor die in zijn ogen nutteloze poging. 

Het wonder geschied. Tik, vroem! De motor slaat onmiddellijk aan. En nou hebben die terraszitters daar nog veel meer plezier. 

Wat ik deed? Het is een trucje (iets met de Wet van Ohm) wat ik eens van een ouwe automonteur leerde en waar je altijd bewondering mee oogst. Tenminste met de techniek van destijds. Hoef je nou niet meer mee aan te komen met de huidige moderne elektronica! Als je het truckje wil weten dan hoor ik dat wel van je. 

De drie vrolijke dames die samen bij mij binnenkwamen hadden een probleempje. De auto stond 200 meter verderop en wilde niet starten. Iemand van de supermarkt waar ze vandaan kwamen had hen naar mij gestuurd. Of ik misschien kon helpen. Na wat extra info die ze mij wonderwel haarscherp gaven, kreeg ik van een van de dames de mogelijke oplossing al op een presenteerblaadje aangereikt. Daarom nam ik een beslissing.

“Nou ja, ik kan het proberen! Wat voor auto heeft u? O, een Opel? Moment, dan haal ik even het speciaal gereedschap voor Opel.” En weg was ik, de werkplaats in. Ik kwam terug met een hele grote hamer. Hopelijk gebruikten ze de grote maat Tena Lady want ze hadden het niet meer toen ze me aan zagen komen met dat ding! Bij de auto aangekomen moest de motorkap open. Een van de dames achter het stuur en terwijl ze de contactsleutel omdraaide gaf ik een klein tikje met de hamer tegen de startmotor. De motor startte onmiddellijk.

Zo! De dames konden vertrekken. Weer hadden ze de grootste pret. Na het advies om er hun garage toch even naar te laten kijken vroegen ze wat ze me schuldig waren. “Met die grote glimlach van jullie voel ik me ruimschoots betaald.”

- Leo van der Heijden uit Veghel schrijft wekelijks een column over gebeurtenissen uit zijn leven.