Zonnetje

De charmante gepensioneerde directiesecretaresse, wist wat ze wilde. Ze liet zich geen knollen voor citroenen verkopen. Ik zal deze weduwe ‘het zonnetje’ noemen. Maar dat betekent niet dat ze altijd even zonnig reageerde. 

Ze reed een 318 met een respectabele leeftijd en ze was echt heel erg gek met haar ´otootje’ zoals ze dat zelf noemde. Maar toen sloeg het noodlot toe. Iemand remde nogal bruusk en ze reageerde net iets te laat. De verzekering vergoedde de schade maar haar ‘otootje’ was toch total loss. Dat vond ze een ramp en het kostte mij veel moeite haar te troosten. En daarbij, ik bekeek de schade en zag mogelijkheden om met gebruikte delen de auto te redden van de sloop. De radiateur was licht geraakt door de fan op de waterpomp, dus die kon in ieder geval blijven zitten. Dat was een kwestie van een kammetje door de lamellen te halen. 

De eigenaresse was helemaal in haar nopjes. De reparatie was ‘naadloos’ gegaan en er was van de schade niets meer te zien. Na een paar weken brak paniek uit. Waterpomp lek. Dat die pomp een klein tikje kreeg bij de aanrijding was voor ons geen reden om die te vervangen. Bovendien, we moesten ‘besparen’. Het kan zomaar zijn dat die pomp al aan vervanging toe was. Tjonge, wat was ze boos op mij. Wat ik ook zei, wat ik ook deed, ze was niet tot bedaren te brengen. Al eerder vertelde ik dat ik met dames meer geduld heb dan met mannen. Dat was haar geluk want anders had ik haar buitengezet. Nieuw pompje erop en klaar was Kees. Zelfs toen ze met gesloten beurs weer weg kon was ze nog niet afgekoeld. Tja, toe maar dan!

Op een dag, het was weer raak hoor. Samen met haar zoon kwam ze bij me om op te spelen, nu over een gebroken rugleuning. Aan de passagierskant was die helemaal scheef. Tjonge jonge wat ging dat mensje toch weer over de rooie. Omdat de aanval de beste verdediging is richtte ik me tot haar zoon. “Freek, als jij in het weekend je moeder’s auto meekrijgt om te gaan stappen, gebruik dan ‘s avonds de achterbank om te gaan liggen krikken met je meisje! Daar is die rugleuning niet tegen bestand.” 

Zoonlief kreeg een kop als een biet en daarmee was de discussie gesloten. Moeders vertrok zonder iets te zeggen met een beetje gebogen hoofd. 

Als ik haar nu na al die jaren ergens tegenkom begroet ik haar altijd met: “Daar hebben we het zonnetje!” En wat denk je? Dan krijg ik nu wél een knuffel van haar. En zij van mij! Oude liefde roest niet.

- Leo van der Heijden uit Veghel schrijft wekelijks een column over gebeurtenissen uit zijn leven.