Schrik
ColumnHet gebeurde wel vaker dat ik ‘s avonds mijn buurman trof bij het uitlaten van ons hondje. Keken we misschien naar hetzelfde zojuist geëindigd tv-programma? Op dat moment liet hij dan ook zijn imposante bouvier uit. Het poortje ging open daar kwam dat super vriendelijke gevaarte naar buiten stormen. Samen maakten we dan al buurtend ons rondje.
Die avond liepen er mensen door dat schaars verlichte straatje daar bij ons. Dat terwijl de bouvier van de buurman naar buiten kwam. Die duistere figuren voelden kennelijk als bedreiging voor de hond, of misschien was het wel dat ie z’n baas wilde beschermen. Hij rende er blaffend op af. Je kon dan zien dat de schaduwen stopten en hun schouders geschrokken optrokken. Al eerder had ik buurman aangesproken om die hond in zo’n geval even bij zich te houden maar die vond dat zwaar overdreven met de boodschap: “Hij doet toch niks?” “Buurman, dat weten die mensen toch niet. Hou die hond even bij je.”
Verspild advies!
Ergens had ik eens gelezen dat honden in het duister slecht zien. Ze herkennen je niet. Maar als je ook maar één pasje gezet hebt dat weet hij al met wie hij te maken heeft.
Toen die avond dat poortje weer openging besloot ik de proef op de som te nemen. Stokstijf bleef ik in het midden van de weg in het duister staan. De bouvier had me wel gezien, maar niet herkend. Dat verhaal klopte dus aardig. Wat de hond óók deed was op me af stormen en niet te weinig blaffen. Toen het beest op twee meter genaderd was slaakte ik een rauwe kreet en sprong wijdbeens met mijn armen omhoog naar voren. Het beest zakte door zijn poten, draaide om, begon te rennen en piste alles onder.
Buurman was heel boos op me. Ik had zijn hond laten schrikken!
