Oestervertrouwen

Stond onlangs in het Veghels Julianapark(je) naar de Oester te kijken. Zonnetje erop. Mooi ding! Functioneel. Geen tierlantijntjes, maar een robuuste kiosk waar leuke, laagdrempelige activiteiten te bewonderen, beluisteren, bekijken zijn.

Gerealiseerd door een handjevol enthousiaste Veghelaren die gehéél vrijwillig ánderen wilden laten genieten, een burgerinitiatief optuigden, financiën verwierven en de gemeente enthousiast kregen voor verdere facilitering. De geschiedenis indachtig, staat de Oester ook nog eens op de plek waar lang geleden eveneens ooit een paviljoen stond. Vele Veghelaren en andere Meierijstedelingen weten deze creatieve parel inmiddels te vinden. 

Net als aan de andere kant van het park was er ook bij de Oester sprake van wateroverlast in natte tijden. Bij het grote grasveld is dat volgens mij prima aangepakt, maar bij de Oester? Zag dat er langs de betonnen rand een geultje was gegraven richting een lagergelegen put. Weinig robuust, bedacht ik. Zo’n zanderige sleuf slibt snel dicht. Terwijl ik me verbaasde over dergelijke kneuterigheid, raakte ik in gesprek met een kioskbestuurslid. Net als ik lekker aan de wandel. Hij wees me op nog meer kneuterigheid. Het belangrijkste: de Oester is slecht bereikbaar. Er liggen wat verharde paden, maar die zijn nooit verbonden. Wie met wat zwaarder materieel, op bijvoorbeeld karretjes met wieltjes, richting kiosk wil, zal de zandgronden tússen die paden vervloeken. Zeker als ’t geregend heeft. De verbindings- en afwateringsproblematiek bleek het gevolg van verschillende aannemers, onduidelijke regie en stroperige ambtelijke aanpak. “Hadden wij zelf prima op kunnen lossen!”, beweerde mijn gesprekspartner. “Maar ja”… Ik geloofde hem op z’n woord. 

Misschien moet het begrip zelfredzame burgerparticipatie op het stadhuis maar weer eens afgestoft worden. Vooral qua gedeelde verantwoordelijkheid tussen alle betrokken partijen. De overheid heeft officieel als doel burgerbetrokkenheid te versterken. Koppel die goed aan initiatieven vanuit de burgers en er komt écht garen op de klos. Vooral als die overheid niet alleen bepaalt en meedenkt, maar ook faciliteert én…vooral…durft te vertrouwen. 

Mooi voorbeeld hiervan is momenteel te zien in het Veghelse Geerbos, waar vrijwilligers de verloedering aanpakken, ondersteund door IBN en gemeente. Daar is een stukje regie uit handen gegeven, vertrouwen ontstaan, prima passend in het burgerparticipatie-verhaal. Dat kan dus ook bij de Oester, zeker onderhoudstechnisch gezien. Hun aanpak is gegarandeerd sneller, praktischer én goedkoper dan via externen. Korte lijntjes, minder plasjes hoeven doen over van alles, deregulering. Niet onbelangrijk richting gebruiker, bezoeker én belastingbetaler. Allerbelangrijkst? Vertrouwen…