Vlagvertoon

Wat hebben de daders van een ‘onthoofding’ in Veghel, ruim duizend leeghoofden en vijftienduizend rode vlaggen op een voormalige vuilnisbelt met elkaar te maken?... 

Dat ‘koppensnellen’ had natuurlijk te maken met de zoveelste ‘aanslag’ op één van de ‘uitrustende soldaten van de 101st Airborne Division’, die voorbijgangers in Veghel aan 80 jaar bevrijding zou moeten herinneren. Wat bezielt iemand om een dergelijk symbool te vernielen? Domheid? Drank? Drugs? Sowieso in die volgorde, maar waarschijnlijker: een combinatie ervan. Wie zaterdag beelden van de rellen in Den Haag heeft gezien moet datzelfde trio ‘oorzaken’ in het achterhoofd hebben gehad. Misschien nog aangevuld met een factor als ‘ophitsing’. Als je symbolen van veiligheid…met de politie volgens mij op nummer één…op die manier probeert te molesteren, snap je dus níets van veiligheid! Ervan uitgaande dat relvolk niet 24/7 vol drank en drugs zit, moet je bijna concluderen dat vooral domheid en ophitsing de aanleiding vormden. ‘Elsje Rechts’ bleef onthutst achter…

Op de Vlagheide in Eerde werd…ook symbolisch…gelukkig iets hóópvols gerealiseerd. Initiatiefnemer/bedenker/kunstenaar Jean-Paul de Vries plantte daar met hulp van vrijwilligers uit het hele land, buurtbewoners en scholieren 15.000 rode vlaggen. Een zee van rood, symbool voor vergoten bloed tijdens strijd om vrijheid én voor de oproep tot vrede nu. Rood is namelijk ook de kleur van liefde. De Vries wil vooral jongeren betrekken bij herdenken en educatie, maar ook de gemeenschap samenbrengen.

Afgelopen week wandelde ik in mijn absolute eentje door die rode zee op de Vlagheideberg. Te midden van al dat wapperend rood kreeg ik eenzelfde gevoel als de keren dat ik over een enorm oorlogskerkhof wandelde. Zo eentje waar je tot bijna in het oneindige grafzerken ziet staan. Met daarop namen van gesneuvelden. Vaak in de leeftijd tussen 18 en 25 jaar. Nog aan het begin van hun leven. Gegeven voor een ander. Vaak vrijwillig. Indrukwekkend. Het project van Jean-Paul de Vries kwam daar…voor mij…héél dicht in de buurt. Misschien zou iedereen in z’n leven eens een groot oorlogskerkhof moeten bezoeken. Voor mijn part onderwijskundig of zelfs justitioneel gestuurd. Een groot gedeelte van onze bevolking zou er baat bij hebben. Word je stil en nietig van. Ga je (eens) nadenken. 

Richting Veghel viel de symboliek van al die rode vlaggen nóg meer op z’n plek.

Ze betekenen namelijk óók, afhankelijk van de context, een waarschuwing voor gevaar. Of een symbool voor een ernstig probleem. Of een verandering die niet kan worden genegeerd…