Op eieren lopen

Bevond me afgelopen weekend met vrienden op een soort ‘minicamping’ in Boekel. Achter een woonboerderij, in de tuin. Eigenlijk bij de boer dus. Wij uit Veghel hadden een klein koepeltentje meegenomen. Zo eentje waarvan we ooit zeiden nooit meer in te willen vanwege de qua leeftijd steeds onnatuurlijkere houdingen die we erin aan moesten nemen. De rest had z’n beloften duidelijk níet verbroken. Naast ons stonden een bungalowtent, een caravan en een camper. Bedoeld voor de rechtopstaande mens. Wij ‘koepeltenters’ zeurden echter niet. Ieder nadeel heeft bovendien z’n voordeel. 

Zo bleken we onze auto (zónder aanhangsel) wél vlotjes via de toegangsweg op het kampeerterrein te krijgen. De caravan- en camperbezitters moesten daarentegen peentjes zweten. Op zulke momenten blijkt echter de immer sociale, verbindende kracht tussen kampeerders. Samen wat duwen, trekken, maar wat roepen én zagen (verbreding entree) zorgden voor een spannende herinnering. Net als het noodweer later op de avond. Het kleine tentje bleek uiteindelijk geen water binnen te hebben gekregen, de rest wel. Toch werd het gezellig tot in late uurtjes. 

’s Ochtends bij het ontbijt kwamen er eitjes op tafel. Afkomstig van kippen in eígen tuin. Of het vanwege de drank van enkele uren eerder was of vermeende bijdehandheid, werd niet duidelijk, maar daar was ie: “Zou er pfas in deze eieren zitten?” Niemand werd van de camping gestuurd, de eieren smakelijk verorberd. Maar…er ontstond serieuze discussie over plaatselijke wormen, lucht- en watervervuiling. De rest van de dag werd, tussen alle luchtigheid door, op allerlei manieren vérder met elkaar gesproken over vervuiling in het algemeen. Over varkens-, stank- en mestproblemen. We waren tenslotte in Boekel. De in deze omgeving rap uitdijende plasticvlaktes van tuinders kwamen ter sprake. De verpulvering van die gewasbedekking, het gebruik van pesticiden, discutabele bestrijdingsmiddelen, Alzheimer, Parkinson. Dat veel producenten gretig gebruik maken van onze natuurlijke bronnen, ze tegelijkertijd vervuilen of uitputten, winsten in eigen zak steken, maar óns met de rotzooi laten zitten. 

Wij babyboomers (grofweg geboren tussen 1946 en 1964) bleken ons als ouders en grootouders grote zorgen te maken over de toekomst van ons nageslacht. Hadden we natuurlijk al veel eerder moeten doen, maar blijkbaar gebeurt dat vooral wanneer we de mede door ons veroorzaakte ellende langzaam maar tergend zeker in de toekomst van onze kinderen en kleinkinderen zien zakken.

Wat een paar eieren al niet teweeg kunnen brengen, maar voorál: hoe lastig het is om erop te lopen…