Op pad met de strooiploeg: ‘Iemand maakte zelfs een buiging’
AlgemeenVEGHEL | Tegen de sneeuw die nu valt is bijna niet op te werken. De vlokken vallen sneller dan zoutkorrels. Toch staan dagelijks zo’n vijftig mensen klaar om namens gemeente Meierijstad sneeuw te schuiven en te strooien. Op uitnodiging van gladheidcoördinator Frank Claassen reden we een rondje mee met Nikki Hazenberg en Martijn Derks. Net als hun collega’s draaien ze deze week overuren.
Terwijl veel inwoners op aanraden van de overheid binnenblijven, is buiten een andere wereld actief. Voor de lokale pers heel interessant om daar eens in te duiken. Hoe gaat het strooien in zijn werk? Is er genoeg zout? Komen er veel vragen binnen van burgers? Nikki leert Martijn deze woensdag de route richting Boskant en Best, zodat hij later op de dag alleen op pad kan. “Wij maken met deze bus voornamelijk de fietspaden schoon en wat binnenwegen. De grote wegen worden aangepakt door vrachtwagens en tractoren”, vertelt Nikki. Ze doet normaal de planning, maar deze extra drukke dagen springt ze bij.
Kalmpjes en zelfverzekerd stuurt ze de wagen over het fietspad van de Boskantseweg. In Boskant schuift ze sneeuw van een rotonde en via het dorp rijdt ze over het Kremselen weer terug. Na een draai komen we uiteindelijk aan de andere kant van Boskant weer op het fietspad terecht. Op de grens met Best rijden we weer terug en wanneer we richting Sint-Oedenrode is duidelijk dat de veeg- en strooisessie flink wat effect heeft, ondanks de fikse sneeuwbuit. “Straks komen we hier weer terug, maar dadelijk eerst richting Mariahout.” Nikki kent de route uit haar hoofd.
Eindelijk sneeuw
“Niet normaal hoeveel er nu valt. Dit hebben we nog nooit meegemaakt”, zegt ze opgetogen. “Eindelijk!” zegt Martijn van de achterbank. Het geeft aan dat ze wel kicken op dit soort situaties. “Zeker”, voegt Nikki toe. “Dit is voor ons top. Het is beter dan een teambuildingdag. De sfeer is goed en we willen de klus met zijn allen klaren.”
Afgelopen weekend werd er bijna 24 uur achter elkaar gewerkt. “We wisselen elkaar af, want dit hou je anders niet vol”, klinkt het vanuit de cabine. Met strooiwagens van zo’n 5,5 ton wordt per ronde een route van ongeveer 55 kilometer gereden. De vrachtwagens en tractoren nemen nog veel meer mee. Normaal duurt zo’n ronde twee tot tweeënhalf uur, maar door de aanhoudende sneeuwval liep dat nu flink op. Fietspaden die anderhalf uur eerder nog schoon waren, lagen soms alweer volledig onder een verse laag sneeuw.
Zout
Elke strooiwagen heeft een eigen, vast ingestelde route. De boordcomputer berekent automatisch hoeveel zout er nodig is. Dat zout wordt centraal opgehaald en is schaars: eerst zijn de hoofdwegen aan de beurt, daarna pas andere routes. Nikki: “Provincie en Rijkswaterstaat hebben altijd voorrang, gemeenten kunnen daarna eventueel zout bijkopen. Ook aannemers helpen mee, met kleinere tractoren en veegwagens trotseren ze met name de centra in de dorpen. Routes overlappen elkaar bewust, zodat niets wordt vergeten.” Ook met de buurgemeentes is er goed contact, zodat de ploegen van elkaar weten waar er overlapt moet worden.
Wensen van mensen
Bijna geen meter wordt vergeten, maar niet alles kan tegelijk. Alle wegen in woonwijken strooien is simpelweg niet mogelijk, onder andere vanwege kans op schade aan bestrating en geparkeerde auto’s. Dat zorgt volgens Nikki en Martijn soms voor onbegrip. De winterdienst krijgt veel telefoontjes en meldingen binnen met vragen waarom ergens nog niet gestrooid is. “Toch lijkt het alsof het vooral wensen zijn van mensen. Maar ze beseffen niet dat alles niet zomaar kan”, drukt Nikki hen op het hart. Meldingen kunnen worden gedaan via de website van Meierijstad of via de Zo Gemeld-app. “De routes zijn daar ook online te bekijken”, zegt Martijn. “Kijk, die blauwe lijntjes worden constant gereden.” Hij toont een kaart van Meierijstad en dan wordt duidelijk hoe groot dit constant draaiende project is.
Ondanks wat slippertjes is nog niemand van de collega’s vast komen te zitten. Wel vraagt het werk constante alertheid: vrachtwagens, bussen, tractoren en soms ook inwoners die zich onverwacht voor een strooiwagen begeven. Gelukkig is er ook waardering. Een opgestoken duim langs de weg doet zichtbaar goed. “Daar doen we het voor. Laatst maakte zelfs iemand een buiging”, weet Martijn te vertellen.
