Avonturiers Rick en Silvie keren terug na wereldreis: ‘Een onvergetelijk avontuur’
Algemeen 5.132 keer gelezenZIJTAART | Rick Bekkers (36) en Silvie Joosten (35) zijn na veertien maanden, 28 landen en afgerond 55.500 kilometer op de motor terug in hun vertrouwde woonplaats Zijtaart. De avonturiers deden achtereenvolgend Nederland, België, Duitsland, Oostenrijk, Slovenië, Kroatië, Bosnië en Herzegovina, Montenegro, Kosovo, Noord-Macedonië, Albanië, Griekenland, Turkije, Georgië, Rusland, Kazachstan, Oezbekistan, Tadzjikistan, Kirgizië, Pakistan, Saoedi-Arabië (alleen voor een visum), India, Nepal, China, Laos, Thailand, Maleisië en Australië aan. “Het was een onvergetelijk avontuur”, aldus Rick en Silvie.
Amper drie weken zijn Rick en Silvie terug in Nederland. “We hebben ineens weer afspraken”, lacht Silvie. Dat is het tweetal niet meer gewend. Veertien maanden lang trokken ze van Europa, via Azië naar Australië. Het resultaat? Een reis van epische proporties vol onvergetelijke ervaringen. Met ziekenhuisbezoeken, stress in Rusland, veel gastvrijheid, prachtige locaties en bovenal het onbekende en het bijbehorende avontuur. Of zoals Rick en Silvie het noemen: ‘a once in a lifetime ervaring’.
Klaar voor vertrek.
Spijt
Het zaadje voor deze uitdagende reis werd jaren geleden geplant. Voor Rick begon het bij de documentaire Long Way Round, waarin Ewan McGregor en Charley Boorman met de motor van London naar New York City rijden. De avontuurlijk ingestelde Silvie vertelt dat er tijdens een gezamenlijke vakantie in Cuba voor het eerst serieus over is gesproken. Dit speelde zich allemaal pre-corona af. Toen het reisverbod werd ingetrokken, begon het bij beiden te kriebelen. Ze wisten één ding zeker: “Als we het nu niet doen, dan komt het er misschien nooit meer van. Daar zouden we eeuwig spijt van hebben gehad. Je hebt altijd tien redenen om het niet te doen. Dus besloten we onze banen op te zeggen en zijn we vertrokken.” De route was van tevoren voor een groot deel uitgestippeld met als eindpunt Sydney. Rick: “Ik heb familie wonen in Australië en die hebben we uiteindelijk ook bezocht, maar de reden waarom we Sydney hebben gekozen is eigenlijk heel simpel: Van Seitert naar Sydney, dat bekt lekker”, lacht hij.
Grenscontrole Rusland
Een dergelijke reis valt bijna niet te plannen. Dat bleek wel toen het tweetal van Turkije naar Oezbekistan wilden rijden. “Onze twee voorkeuropties rondom de Kaspische Zee bleken om verschillende redenen niet haalbaar en dus moesten we via Georgië, Rusland en Kazachstan. Dat was een vrij stressvolle onderneming, want we mochten maar drie dagen in Rusland blijven en geen minuut langer”, zegt Silvie. Rick vult aan: “Als je visum verloopt, mag je het land niet uit. We hadden wel wat speling, maar als we onderweg tegen pech waren aangelopen hadden we een probleem gehad. Zeker omdat we bij de eerste grensovergang al zes kostbare uren hadden verloren.”
De lange file van vrachtwagens bij de grensovergang van Rusland naar Kazachstan.
Uiteindelijk kwamen Silvie en Rick op tijd aan bij de grensovergang naar Kazachstan. Al ging het daar bijna alsnog mis. Silvie: “Er stond een ontzettend lange rij met vrachtwagens. We zijn er voorzichtig langs af gereden, een groot voordeel als je met de motor bent, totdat we bij de grenscontrole waren. Daar zei de douanier dat we gewoon moesten aansluiten in de rij. We besloten om heel netjes te blijven en een beetje te bluffen, alsof we totaal geen haast hadden. Op een gegeven moment liet de douanier ons toch voor en konden we Rusland veilig verlaten.”
Stukje gastvrijheid in Turkije: ‘Uitgenodigd voor een barbecue en later bij deze mensen geslapen.’
Ziekenhuis
Het is voor Rick en Silvie onmogelijk om alle hoogtepunten en memorabele momenten samen te vatten. Van het Pamir-gebergte (Silvie: “Een van de mooiste plekken ter wereld.”) tot de hoogstgelegen grensovergang ter wereld van China naar Pakistan. De meest prachtige verhalen en opzienbarende filmpjes vliegen over tafel. Opvallend genoeg zijn er twee hartverwarmende verhalen voortgekomen uit een nare ervaring. Het was eerst Rick die in India met zijn voet een rotsblok raakte. Zijn schoen was in tweeën gespleten en hij had ontzettend veel pijn. “Ik dacht dat mijn voet gebroken was, maar wist ook dat ik nog zeker honderd kilometer moest doorrijden totdat we in een stadje kwamen. Silvie heeft me volgegooid met pijnstillers en op het tandvlees ben ik uiteindelijk naar het ziekenhuis gereden. Het waren de langste kilometers uit mijn leven. In het ziekenhuis bleek mijn voet gelukkig niet gebroken te zijn, maar ik moest wel twee weken rust nemen.”
De Zagaria pass in Georgië.
Ze kwamen samen terecht in een klein guesthouse. Silvie begint te glunderen: “Dat waren zo’n leuke mensen. Ze hebben hun eigen kamer op de begane grond vrijgemaakt, omdat Rick de trap niet opkwam. Zelf sliepen ze in een mini-verblijf. Het voelde alsof we familie waren.” Om de tijd te doden volgde Silvie onder andere kooklessen en hielp ze bij het huishouden. “Ik was afhankelijk van anderen. De hulp die ik daar heb gehad... heel bijzonder. Wat een lieve familie”, aldus Rick.
Verplichte rust in Nepal. Rick is bezig met onderhoud.
Teen
Silvie raakte gewond in Nepal, waar ze haar teen brak bij een val tijdens het off-road rijden. De 250 kilo zware motor bleek iets te veel te zijn voor haar grote teen. Wederom kwamen ze in een guesthouse terecht gerund door een hele gastvrije familie. “In eerste instantie dacht ik dat het wel meeviel met mijn voet. De zoon des huizes was in geen twee jaar thuis geweest, maar precies toen wij er waren kwam hij langs. En wat denk je? Hij was arts. Via hem kregen we voorrang bij het ziekenhuis om foto’s te laten maken. Mijn teen bleek dus wel gebroken.” Motorrijden met een gebroken teen is verre van ideaal en dus bleven Silvie en Rick verplicht wat langer in het guesthouse. Silvie vervolgt: “De moed zakt je dan wel even in de schoenen, maar we zijn zo goed opgevangen dat de tijd voorbijvloog. Bovendien had ik een hele goede orthopeed.”
Een bijzondere file in Pakistan.
Spaghetti
Naast hotelletjes, guesthouses en herbergen hebben de twee avonturiers verschillende keren in een tent geslapen. Wassen deden ze dan in de rivier en koken op een eenpits gasstel. “We hadden altijd een pak spaghetti, pot pesto en een blikje tonijn bij, zodat we in nood iets konden eten. Daarnaast heb je een kannetje reserve brandstof en water bij”, legt Silvie uit. Silvie is van huis uit verpleegkundige en Rick monteur. Twee beroepen die goed van pas komen als je met de motor op wereldreis bent. “Daar hebben we veel profijt van gehad. We hebben drie keer een lekke band gehad. Dan is het toch fijn dat Rick precies weet wat hij moet doen”, vertelt Silvie.
Eerste China crossing: Karakoram gebergte, hoogste grens overgang tussen China en Pakistan.
Als je in relatief korte tijd zoveel landen bezoekt, krijg je constant te maken met andere regels, valuta en gewoontes. Silvie geeft een voorbeeld: “We reden van China Pakistan in en moesten ineens links gaan rijden. Dat wordt alleen niet echt aangegeven. Dus je moet onmiddellijk oversteken naar links en daar verder rijden. Bizar!”
Pinnen kan niet overal en bij de wisselkantoren moesten Rick en Silvie goed opletten, want voordat je het weet word je opgelicht. “Amerikaanse dollars accepteren ze overal, zelfs in Rusland. Dus je zorgt er altijd voor dat je daar wat van op zak hebt”, vult Rick aan.
Made it: Sydney!
Heimwee
Silvie en Rick blikken terug op een geweldig avontuur. Bij thuiskomst werden ze verrast door familie en vrienden. “Het is toch wel fijn om weer thuis te zijn. Het is niet zo dat we heimwee hadden, maar het gevoel dat thuis mensen op je wachten is een prettig gevoel. Zijtaart is en blijft ons thuis”, verzekert Silvie. Rick sluit zich daar volledig bij aan: “Heimwee moet je koesteren, zegt wereldburger Floortjes Dessing altijd. Daarmee bedoelt ze dat heimwee niet per se iets negatiefs is, maar juist iets waardevols. Het is een teken van verbondenheid en liefde voor waar je vandaan komt.”
De komende tijd richten de Zijtaarders zich op solliciteren en ‘het gewone leven’. Een nieuwe reis staat voorlopig niet op de planning, al weet je het met deze twee wereldburgers maar nooit.
