13 snoepjes en een flesopener

Reed zondagochtend na een sportwedstrijd door het centrum van Veghel. In m’n auto twee jongeren die als team dik hadden verloren, maar vrolijk en uitgebreid met elkaar overlegden hoe ze het coïnpushen ’s middags zouden gaan aanpakken. Verliezen is geen probleem binnen onze vereniging, wel een uitdaging. “Wát gaan jullie doen?”, was mijn vraag. Ben best goed in Engels, maar hun wat achteloos overkomende uitspraak voorkwam directe herkenning van mijn kant. “Muntjesschuiven”, was de reactie. Twee generaties verschil tussen mij en de mannen werden simpel overbrugd met een uiterst precieze vertaling. “Oooow, met die bulldozertjes”, zei ik, in een poging wat mee te kunnen praten. 

Een korte stilte volgde. Of ze hun wenkbrauwen optrokken en met ogen rolden kon ik niet zien. Die van mij waren op de weg gericht. “Eh…jaah?…”, klonk het aarzelend, om meteen verder te gaan met hoe je ‘gemakkelijk’ kunt zien welke coïnpusher het meeste succes kan opleveren. Niet te volgen voor mij. Mooi vergelijkbaar met mijn coachende uitleg die ochtend, die was voor hén blijkbaar niet te volgen was geweest.

Hun technisch overleg onderbrekend vroeg ik belangstellend wat ze gewonnen hadden. “13 snoepjes en een flesopener”, was het antwoord. Ervan uitgaande dat die 13 snoepjes in één zakje hadden gezeten, reageerde ik met: “Dus twee keer prijs? En wat kostte dat?” “Twintig euro”, klonk het bijna vanzelfsprekend. Ik schoot in de lach. “Twintig euro voor 13 snoepjes en een flesopener?” Mijn verbazing werd niet helemaal begrepen. Ben ik gewend, want mijn beide dochters, midden-dertigers inmiddels, zijn ook al já-ren fervente muntjesschuivers. Vrouwlief en ik begrijpen tot op de dag van vandaag hun pushende uitspattingen nog steeds niet. Geld de afgrond in duwen? Voor, in hun geval, spotgoedkope knuffels?

Tijdens de tweede korte stilte die was ontstaan passeerden we de zittende soldaat, bij villa Klondike aan de Hoogstraat. “Hé, hij zit er weer!” zei ik best wel hard. “Wie?” was de reactie van de twee heren, zonder op te kijken. “De soldaat die een tijdje terug vernield werd”, was mijn antwoord. Vóórdat ik wilde vertellen waaróm ie daar zat (veel jongeren hebben helaas geen idee), waren beide coïnpushers al in overleg over hun kermisagenda die middag. 

Eenmaal thuis blééf dat coïnpushen maar door mijn hoofd malen. Dacht aan mafkees Trump, psychopathisch coïnpusher, de wereld richting afgrond duwend.  

Een korte, apocalyptische gedachte die gelukkig snel verdreven werd door 13 snoepjes en een flesopener…