Reddeloos verloren

Kartbaan Uden. Voorportaal van dat mini-racewereldje. Wat rijtjes stoelen, meld- en administratietafels, enkele schermen met daarachter een bed. Voor het geval dat. Achter een glaswand wat werkeloze karts. Had er voorgaande jaren in Veghel iemand met een leegstaande hal de nodige bijverdiensten, ditmaal gunde de GGD Kartbaan Uden blijkbaar wat schnabbels. Niet een omgeving waar je meteen aan denkt bij het halen van een coronaprik, maar de snelheid waarmee de spuiten gezet werden deed me toch vermoeden dat randvoorwaarden invloed kúnnen hebben. 

Wordt de coronaprik nog steeds gezet? Jazeker. Massaal zelfs. En nee, de werking ervan wordt door de grootste groep Nederlanders níet, of op z’n minst nauwelijks, in twijfel getrokken. Laten we ze de club noemen die vertrouwen heeft in onze hoogstaande, vaderlandse gezondheidszorg. Met ook talloze jongeren hè. Dat we elkaar goed begrijpen. De overgrote meerderheid van ons leuke volk beseft namelijk dat vaccinatieprogramma’s een hoger, gezamenlijk doel hebben: Niet alleen jezelf beschermen maar ook elkáár. Niet gelijk afhaken vanwege wappie-geleuter, influencer-onzin, zwam-podcasts of door beroeps-achterdochtigen in elkaar geknutselde nepfilmpjes. 

Terwijl we in keurige rechte rijtjes achter elkaar zaten te wachten, de voorkeurarm bijna smachtend ontbloot, trad mijn verbazingmechanisme plots in werking. Aan de andere kant van het vaccinatiepad zat een zeventiger met een groot formaat smartphone filmpjes te kijken. Of beter geschreven, te luisteren. Geluidsniveau maximaal. Slechts af en toe keek hij op z’n schermpje, terwijl zijn duim achteloos swipende bewegingen maakte. In hoog tempo. Verveeld rondkijkend. Verslaafd gedrag. Iets wat ik steeds vaker zie. Ook bij de ouderen waartoe ik inmiddels behoor. 

Zag geen gehoorapparaten. Twijfelde of ik iets van zijn herrieschopperij zou zeggen. Had ik natuurlijk moeten doen. Mijn verbazing overwon. Ook omdat niemand om hem heen iets zei. Allemaal slechthorend? Of kwam het omdat iedereen, op twee Wijstjes na, afkomstig was uit Langenboom? Hem en zijn gedrag kende en blijkbaar tolereerde? Móesten wij daar als Veghelaars wel iets van vinden? Dat zou in dit op leeftijd zijnde gezelschap hoogstwaarschijnlijk ongevaarlijk zijn geweest, maar toch. Heb me voorgenomen er een volgende keer wél iets van te zeggen. Denk ik. Of schrijf ik. Verder hoop ik op een snelle ontwikkeling van AVSG-medicatie (Algemeen Verantwoord Smartphone Gebruik) die ergens in een toekomstige vaccinatieronde mogelijk meegespoten kan worden.

Eenmaal buiten stond de onverlaat verder swipend na te roken, keek ons vriendelijk aan, zei netjes goeiendag en swipete ondertussen gewoon verder. Reddeloos verloren…