Christel de Laat is terug op de planken: ‘Ik vreet het leven nog meer dan vroeger’

VEGHEL/SCHIJNDEL | De voorstelling Hoe dan?! van Christel de Laat gaat op zaterdag 13 november in première in Theater De Blauwe Kei in Veghel. De Schijndelse cabaretière heeft een verwarrend jaar achter de rug. In juni van dit jaar werd ze geopereerd aan baarmoederkanker. Ze is inmiddels hersteld en dankbaarder dan ooit.

In Brabant behoeft De Laat geen introductie. Ze werkt al jaren voor Omroep Brabant; ze maakte onder meer de populaire programma’s Da’s Nel, Het Lekkerste Brabantse Worstenbroodje en FijnFisjeNie. Mensen kennen haar wellicht ook van De Jopie Parlevlietshow, waarin ze schitterde als Mini, de assistent van Jopie (Richard Groenendijk). Of van Toren C waar ze vaak bij de koffieautomaat haar mannetje stond. Of haar wekelijkse radioprogramma graat en de laat op Omroep Brabant.
In Hoe dan?!, alweer haar derde voorstelling, vertelt De Laat op volstrekt eigen wijze over haar worsteling met het leven. Zonder enige schaamte gooit ze haar frustraties op tafel. Over de gekmakende bureaucratie, de ellende van bevolkingsonderzoeken, irritante kinderen en niet te vergeten haar eigen fysieke ongemakken. Want De Laat spaart niemand, ook zichzelf niet. 

Je vertelt zonder gêne over de worsteling met het alledaagse leven. Waarom spreekt je dat zo erg aan?
Het zijn onderwerpen waar ik dagelijks tegenaanloop. Ik ben twee jaar geleden oma geworden en dat komt in de voorstelling Hoe dan?! terug. Het moet herkenbaar en laagdrempelig zijn.

Heb je alles zelf meegemaakt?
Tachtig procent van de verhalen heb ik daadwerkelijk meegemaakt. Uiteraard vertel ik het op een zo’n grappig mogelijke manier en soms dik je iets een beetje aan.

Waar loopt oma Christel de Laat zoal tegenaan? 
Een hele hoop. Ik ga natuurlijk niet alles oplepelen, want dan geef ik te veel van de voorstelling prijs. Maar het gaat onder andere over de opvoeding van kinderen. Die is compleet anders dan in mijn tijd. We hebben nu te maken met zogenaamde participatiekleuters.

De kinderen bepalen wat er gebeurt en niet langer de ouders?
Precies. Dat was vroeger andersom. Toen bepaalde de ouders nog, nu moeten ze in overleg met onze kleuters.  

In voorstellingen komen ook vaak frustraties voorbij. En dat voor zo iemand die zo goedlachs is.
Ik vind veel dingen gewoon erg verwonderlijk. Het is niet zo dat ik wakker lig van frustratie, absoluut niet. Maar ik verbaas me gewoon over veel zaken. Daarvan komen er een hoop voorbij in de show, maar het is niet zo dat ik die frustratie mee naar huis neem hoor.

Je bent af en toe keihard voor jezelf. In je nieuwe voorstelling ook?
Voor mijn gevoel ben ik in Hoe Dan? iets liever voor mezelf, maar of de bezoekers dat ook vinden... Ik ben in ieder geval weer heel openhartig, maar wel op een iets andere manier. Althans dat denk ik, uiteindelijk gaat het natuurlijk om de interpretatie van de bezoeker.

Is er weer ruimte voor muziek? 
Ik ben geen zangeres, maar ik zing wel. Er zijn twee liedjes, waaronder een slotlied, en twee muzikale intermezzo’s.

En dat allemaal in het Brabants?
Absoluut. Het is heerlijk om lekker Brabants te praten op het podium. Ik zou niet anders willen en waarschijnlijk ook niet kunnen. Ik ben wie ik ben.

2021 was voor iedereen een raar jaar, maar zeker ook voor De Laat. Terwijl de naweeën van corona door ons land waaide werd ze ernstig ziek. Eind juni werd De Laat succesvol geopereerd aan baarmoederkanker. Dat kwam mede doordat haar artsen er vroeg bij waren. De Laat blikt terug op een verwarrende en vervelende tijd.
Ineens ben je heel ziek, terwijl je je goed voelt. Dat is heel verwarrend. Ik heb geen chemo of bestraling gehad. Het herstel heeft wel enige tijd in beslag genomen. Dat was erg ingrijpend.

Heb je dat onderschat?
Nee, want het was voor mij allemaal nieuw. Ik heb me wel zorgen gemaakt toen ik mijn teksten niet kon onthouden. Het bleef niet hangen. Ik kon bijvoorbeeld op maandag 75 procent van mijn tekst kennen en op dinsdag nog maar 25 procent.

Terwijl dat een essentieel onderdeel is voor een comédienne. Heb je ooit gedacht ‘dit was het dan. Ik keer niet meer terug op het podium’?
Het is ongetwijfeld een paar keer door m’n hoofd geschoten, maar nooit lang. Ik heb nooit nagedacht over een carrièreswitch. Maar af en toe heb ik mezelf wel afgevraagd of ik het podium nog op zou kunnen. Dat was moeilijk, want optreden doe ik het allerliefst. Gelukkig zei mijn oncoloog meteen dat de teksten niet direct op mijn harde schijf kwamen te staan. Het is een gevecht met mezelf geweest. Ik heb op het podium gestaan met overal briefjes met tekst, zodat ik toch maar kon oefenen.
Je wil zo graag, maar af en toe moet je even een pas op de plaats maken. Rust is erg belangrijk. Ik was ook super ziek. Dan gaat het even niet vanzelf. De nasleep was heftig, vooral mentaal. Omdat ik geluk heb gehad en die stomme ziekte heb overleefd, stopte ik het verdriet weg. Ik ben wél beter geworden en daarom mocht ik niet verdrietig zijn. Onzin natuurlijk, maar zo voelde dat toen wel.

Hoe is dat nu?
Ik heb de rust en het vertrouwen weer helemaal teruggevonden. Het onthouden van de teksten gaat ook uitstekend. Ik geniet weer met volle teugen. Ik geniet van het moment en leef in het nu.

In Hoe Dan? komt de afgelopen periode nog niet aanbod. Waarom niet?
Dat is nog te vroeg, te vers. Ik zit nog midden in het verwerkingsproces. Op advies van mijn oncoloog heb ik het uit de voorstelling gelaten. Ooit wil ik er zeker nog iets mee doen, maar in welke vorm weet ik nog niet.

Je staat bekend als een gezelligheidsdier en het liefst sta je op de bühne. Door je ziekte moest je meer tijd voor jezelf inlassen. Wat dat moeilijk of juist wel lekker?
Ik had geen keus.

Maar dan kan het alsnog vervelend zijn?
Natuurlijk, maar ik zwem altijd met de stroming mee. Het heeft in mijn ogen niet zoveel zin om tegen de stroming in te zwemmen. Ik ben in het hele proces meegegaan. De ene dag was dat makkelijker dan de andere. Gelukkig ben ik een positivist.

Ben je veranderd?
Na een korte stilte: Ik ben dankbaarder geworden. Ik zie meer schoonheid en geniet van de traagheid der dingen. Vroeger ging ik maar door, door en door. Nu vind ik het heerlijk om even op pauze te staan. En ik vreet het leven nog meer dan vroeger.

Hoe erg heb je het spelen voor een volle zaal gemist?
De Laat verheft haar stem: Zo erg! Optreden voor een volle zaal is het mooiste wat er is. Ik heb twee keer op een avond opgetreden, voor een halve zaal of eenderde gevuld. Dat is toch anders, zeker bij cabaret. Mensen willen in de anonimiteit keihard lachen. Dat werkt niet als men op anderhalve meter afstand van elkaar moet zitten. Dan ga je als bezoeker de rest in de gaten houden. Als je schouder aan schouder zit gebeurt dat veel minder.

In Schijndel en Veghel heb je een trouwe fanbase. In totaal sta je zes keer in De Blauwe Kei en twee keer in ‘t Spectrum.
De Schijndelse voorstellingen zijn nog niet uitverkocht. Ik hoop op Schijndels publiek dat hoort eigenlijk wel in ‘t Spectrum. Bovendien hoop ik niet dat ze te laat zijn en er straks niet bij kunnen zijn.

Verwacht je nog iets van het publiek?
Nee, gewoon hetzelfde als altijd. Lekker anderhalf uur genieten en niet bezig hoeven te zijn met de dagelijkse beslommeringen. Alles mag en niks moet. Ik ben dankbaar dat mensen een kaartje kopen om naar mij te komen kijken.

Kaartjes
Op zaterdag 13 en zondag 14 november is de nieuwe voorstelling van De Laat te zien in de Blauwe Kei op de Noordkade in Veghel. Een avond boordevol dolkomische verhalen en liedjes, waarna de toeschouwer met Christel verzucht: ‘Hoe dan?!’

Hoe dan?! is tot en met juni 2022 te zien in diverse Nederlandse theaters. De volledige speellijst vind je op de website van Christel de Laat: www.christeldelaat.nl.
De voorstellingen in Schijndel staan gepland op vrijdag 20 mei en zaterdag 21 mei 2022. Er zijn nog kaarten verkrijgbaar.

Christel de Laat terug op het podium (Foto: Lars van Nieuwburg).