John van de Donk koestert zijn herinneringen

VEGHEL | John van de Donk stopt einde seizoen met zijn voetbalactiviteiten. Na 45 jaar voetballen, trainen en leider bij Blauw Geel'38 is die tijd gekomen vindt-ie zelf. Hij was jarenlang een gedegen verdediger in het eerste team waar hij veel trainers voorbij zag komen. Onafscheidelijk verbonden aan beste vriend Cees van den Boogaart en altijd wel goed voor een smeuïge uitspraak.

Door: Peter Kuijpers

Het zonnetje lacht Veghel met een brede grijns toe zaterdagmorgen. We zijn opzoek naar het huis van de familie Van de Donk in de Hezelaarstraat. 'Daar met dat tuintje ervoor' weet ons een vriendelijke mevrouw te zeggen. De bedoelde tuin bestaat uit drie buxus struiken waar wijlen Wim Schoo (voorzitter van voortuinenwedstrijd in Veghel) ongetwijfeld zou zijn langs gefietst zonder ook maar één punt toe te kennen. John van de Donk: "Het is een prima huisje voor Resi en mij en onze zoon Milan. Onze dochter Noëlle woont elders samen en hebben al een kind, een jongen genaamd Scott. Die ga ik als opa later begeleiden als hij gaat voetballen." John werkt bij SUEZ (voorheen SITA) als accountmanager. Een groot bedrijf dat gespecialiseerd is in afvalverwerking .

Huzarenstukje
Blauw Geel'38 A1 verrichtte een huzarenstukje en speelde zich zaterdag vrij van nacompetitie. John vervolgt: "Dat klopt. De enige escape die mogelijk was. Wij moesten winnen bij Avanti'31 en dat gebeurde, alleen waren we afhankelijk van Nooit Gedacht en die verloren bij NWC. Dus er valt een hele druk van onze schouders. Moet er niet aan denken dat we gedegradeerd waren en volgend jaar tegen SCMH of Avesteyn, met alle respect overigens, uit te moeten komen. Dat zou voor Blauw Geel'38 onwaardig zijn. Het was een team wat er toch elke week voor ging met een enorme drive. Vaak sloeg het pechduiveltje toe, we maken ze een enorm groot compliment. Er komt nu een leuk B1 over dus dat gaat goed komen."

Ad Peeters
John van de Donk kwam in het eerste team onder nieuwe trainer Ad Peeters. Hij volgde Toon van den Akker op die de honneurs waarnam van de opgestapte Eugene Marijnissen. "Het was de periode dat Richard van der Heijden werd overgehaald uit de jeugd op zestienjarige leeftijd. Samen met Dennis Wakelkamp, Vincent Coppejans, Jurgen van Rijswijk en Jeroen Beks die ik me zo herinner. Adje Peeters was een trainer die sfeer kon maken. Hij kende elke tegenstander en hun specifieke kwaliteiten. Het tweede jaar promoveerden we via de nacompetitie naar de derde klasse door de beslissingswedstrijd te winnen van Siol op het veld van Festilent."

DAW
Het trainerschap kwam al op vroege leeftijd. "Dat klopt, ik was geloof ik zestien jaar toen ik met Arie Speeks (†) een jeugdelftal kreeg toegewezen. Onze Milan was inmiddels zeven en begon bij F16 en daarna naar E1. Ik vond het toen beter om toen over te stappen naar de A-afdeling waar ik A2 onder mijn hoede kreeg. Dat lag me wel. Ik kan goed overweg met allochtone voetballers. Het zijn vaak aardige gasten, maar je moet ze een beetje kunnen lezen. De mooiste prestatie vond ik D1 waar Peter Bijvelds mij vroeg. Die stonden hopeloos onderaan. We wisten het toch nog tot de nacompetitie te brengen. In de beslissing tegen DAW in Nistelrode kwamen we in de verlenging één minuut voor tijd met 0-1 achter. Ik zei toen: Peter, we zijn bedankt, maar 20 seconden voor tijd maakte we gelijk en wonnen met pingels. Wat een ontlading."
Resi komt inmiddels thuis, nog meer herinneringen worden opgehaald, de zaterdagmorgen is voorbij gevlogen