Van Keldonk naar de Topklasse en weer terug: afscheid van een sierlijke linkspoot
Voetbal 7.856 keer gelezenVEGHEL/KELDONK | Erik van Loon (33) heeft een prachtige voetbalcarrière achter de rug. Zijn avontuur in het amateurvoetbal begon als kleine jongen bij Keldonk. Twee jaar geleden keerde hij terug op De Koulberg om af te bouwen én te promoveren met zijn jeugdliefde. Dat lukte afgelopen seizoen en daarmee kwam er meteen een passend einde aan de loopbaan van de sierlijke linkspoot.
De 33-jarige Van Loon was actief in de top van het amateurvoetbal. Met JVC speelde hij uiteindelijk het hoogst. “Ik heb twee jaar in de Topklasse gespeeld. We speelden tegen allerlei roemruchte amateurverenigingen, denk aan AFC, De Treffers, ADO’20 en Lienden. Dat was wel gaaf. Ik speelde daarvoor bij Blauw Geel en heb heel lang getwijfeld om te verkassen naar JVC. Ik heb er achteraf geen spijt van, maar of ik het weer zou doen? Ik denk van niet. JVC was destijds een veredeld vreemdenlegioen.” Het avontuur was financieel aantrekkelijk, maar echt gezellig was het in Cuijk niet. Van Loon vervolgt: “Ik ben er toen achtergekomen dat ik niet voor de centen moet gaan voetballen. Blauw Geel was echt een gezellige dorpsclub, bij JVC was de sfeer een stuk killer en bovendien was er weinig steun vanuit het dorp.”
Erik van Loon.
Het is dan ook niet gek dat Van Loon de warmste herinneringen koestert aan zijn tijd bij Blauw Geel’38. Na een avontuur in verschillende jeugdelftallen bij Helmond Sport streek de in Keldonk opgegroeide Van Loon uiteindelijk neer in Veghel. “Ik ben eerst teruggegaan naar Keldonk, maar wilde een paar niveautjes hoger spelen. Blauw Geel wilde me graag hebben en ik kende een aantal jongens uit dat team via school (Zwijsen College – red.). Ik herinner me hoe Sjef Kanters telkens het clublied van Blauw Geel begon te zingen zodra hij me op de gang tegenkwam – een tikkeltje intimiderend, maar vooral grappig”, lacht Van Loon.
Erik van Loon speelde van 2014 tot en met 2016 voor JVC Cuijk.
Spijt heeft Van Loon nooit gehad van zijn keuze om naar Blauw Geel te gaan. Sterker nog, het pakte geweldig uit. “Zowel in de jeugd als bij de senioren hadden we een ontzettend leuk en hecht team. Ik heb er veel vriendschappen aan overgehouden – sommige jongens zie ik nog steeds regelmatig. Ook al kom ik hier niet vaak meer, het voelt nog altijd als thuiskomen.”
Nieuwe jongens
Aan het begin van het seizoen moeten nieuwe spelers zich altijd even voorstellen aan de groep. Zo ook Van Loon. “Ik stelde me netjes voor en zei dat ik studeerde.” Hij dacht dat het daarbij zou blijven, tot iemand vroeg: ‘Wat studeer je eigenlijk?’ Van Loon: “Ik was dus net gestopt met mijn studie en deed helemaal niks. Dat heb ik toen eerlijk opgebiecht.”
Emiel van der Sanden, destijds een van de sterkhouders, dacht naar eigen zeggen: ‘Wat is dit voor een gast?’ Van Loon lacht: “Het is inmiddels een van mijn betere vrienden, dus het is helemaal goed gekomen tussen ons.”
Toepen in de bus
Van Loon speelde bij Blauw Geel in de A1, in het tweede elftal, was lange tijd een dragende speler in het vaandelteam en bouwde af bij Blauw Geel Zaterdag. In al die elftallen was hij van onschatbare waarde, zowel binnen als buiten de lijnen. Van Loon: “Ik heb meer dan honderd wedstrijden voor het eerste gespeeld.” Hij debuteerde onder François Gesthuizen als linksback. “We hadden een weekendtoernooi bij UDI’19 en Martijn van Loon, de beoogde linksback was op vakantie. Daarom mocht ik starten. Het ging goed en Gesthuizen was enthousiast. Ik heb dat jaar veel gespeeld. Het volgende seizoen was een stuk minder. Via Blauw Geel 2 heb ik me weer in het eerste elftal geknokt. Onder Erwin van Breugel speelde ik als linker centrale verdediger.” Zelfs de uitwedstrijden vond Van Loon heerlijk. “Lekker toepen in de bus. Biertje erbij. Ik genoot daar echt van.” De geboren Keldonkenaar werd kampioen met de A1, Blauw Geel 2 én Blauw Geel 1.
Van Loon debuteerde onder François Gesthuizen, omdat de beoogde linksback op vakantie was.
Helmond Sport
Erik van Loon werd als jonge jongen gescout door Helmond Sport en speelde daar vijf jaar in de jeugd. “Ik heb in die tijd veel geleerd. De begeleiding was goed.” Toch was het een regelrechte cultuurshock. “Ik was een verlegen jongen uit Keldonk en zat ineens in een kleedkamer met jongens uit Eindhoven. Sommigen hadden een mes in hun tas zitten. Ik wist niet wat ik zag.” Het contrast kon bijna niet groter zijn, maar Van Loon paste zich snel aan. “Ik ben altijd wel een beetje verlegen gebleven, maar in die tijd heb ik wel geleerd om voor mezelf op te komen.”
Jeroen van Lanen
Het dieptepunt in de carrière van Van Loon beleefde hij samen met de hele club in 2013 toen Jeroen van Lanen overleed aan de gevolgen van een tragisch auto-ongeluk. Ten tijde van het ongeluk was de toen 19-jarige Jeroen basisspeler in het tweede team en hij maakte diverse invalbeurten bij het vaandelteam. “Dan stelt voetbal helemaal niks meer voor. Ik kan me de begrafenis op de Noordkade nog goed herinneren. Enorm triest.”
Erik van Loon (L) blij met een treffer. Naast hem Danny Verbakel.
Tijd spenderen met zijn dochters
Een terugkeer naar Keldonk leek er lange tijd niet van te komen. Van Loon ging voetballen bij Gemert en keerde daarna terug om af te bouwen bij Blauw Geel Zaterdag. “Het heeft inderdaad even geduurd”, lacht Van Loon. Uiteindelijk speelden zijn ouders een belangrijke rol in de keuze om zijn carrière bij Keldonk af te sluiten. De plek waar Van Loon als 5-jarige voor het eerst het veld betrad. “Mijn vader is al jaren een trouwe vrijwilliger bij de club, zelfs voordat ik begon met voetballen. Hij was stiekem ook wel trots dat hij mij in het eerste van Keldonk zag spelen. Dat gold ook voor mijn moeder. Daar heb ik van genoten.”
Schelden en tieren
28 jaar lang zette Van Loon alles opzij voor zijn voetbalcarrière. Hij kijkt terug op een prachtige loopbaan, al is de liefde voor het spelletje door de jaren heen wat bekoeld. “Dat begon eigenlijk al bij Blauw Geel. We speelden eerst 26 wedstrijden per seizoen – een mooi aantal. Maar dat werden er ineens 34, exclusief beker- en oefenwedstrijden. Wat begon als een hobby, voelde steeds meer als een tweede baan. Dat begon me tegen te staan.”
Bij Keldonk was dat compleet anders: daar kregen de spelers geen financiële vergoeding. Toch werd het volgens Van Loon ook daar allemaal veel te serieus genomen. “Ik heb spelers en supporters zien schelden en tieren. Ik heb dat nooit begrepen. In het voetbal kunnen mensen hun emoties niet in toom houden. Daar was ik wel klaar mee.”
Van Loon woont samen met zijn vrouw en twee dochters in Veghel. Zijn gezin is voor hem de belangrijkste reden om te stoppen met voetballen. “Dinsdag en donderdag trainen en zondag een wedstrijd spelen. Er gaat stiekem veel tijd inzitten. Ik wil meer tijd doorbrengen met mijn dochters en vriendin. Dus het is mooi geweest. Ik ben mijn carrière begonnen en geëindigd in Keldonk. De cirkel is rond”, besluit de 33-jarige Van Loon.
Van Loon was geliefd binnen en buiten het veld.
De elf van Erik van Loon:
1. Wie was de beste speler met wie je hebt samengespeeld?
Jeugd: Kevin van Veen.
Blauw Geel: Alexander Mols.
JVC: Ryan Bouwmeester.
Gemert: Willem den Dekker.
2. Wie was je lastigste of beste tegenstander?
Wesley Meeuwsen, Thijs van Pol, Thomas Verheydt; spitsen waarbij ik echt aan de bak moest.
3. Wie was de beste trainer met wie je hebt samengewerkt?
Reinald Boeren, zorgde altijd voor een goede balans in het elftal. Liet iedereen zijn taken uitvoeren. Hield van hard werken.
4. Wat was de meest memorabele wedstrijd die je hebt gespeeld?
Moeilijk. Ik heb echt veel leuke wedstrijden gespeeld. KNVB wedstrijden zullen me altijd bij blijven. De sfeer op zo’n avond is speciaal, dat voel je. Veel publiek met rumoer. De wedstrijd ADO-Gemert had hier bij gestaan als er publiek bij mocht zijn. Blauw geel-VVV. Gemert-TEC waarbij we met Gemert als underdog TEC omverbliezen.
De zaterdagavondwedstrijden Blauw Geel- UDI, Blauw Geel - Gemert bijvoorbeeld. Veel publiek, spanning en sfeer. En de kampioenswedstrijden met Blauw Geel natuurlijk.
5. De meest gezellige kantine is die van…?
Ik heb het vaak enorm gezellig gehad bij Blauw Geel en Gemert.
6. Het mooiste sportpark?
AFC: nostalgisch inclusief oude kleedkamers.
7. Welke amateurvereniging heeft het mooiste voetbalshirt?
vv Gemert, dat zwart wit gestreepte blijft speciaal.
8. Wat was je mooiste moment op het veld?
De kampioenswedstrijden hebben gezorgd voor de mooiste momenten. Samen met het team vieren waar je heel het jaar naartoe hebt gewerkt. Persoonlijke momentjes zijn natuurlijk doelpunten, waaronder één goal in de KNVB Beker uit bij Staphorst. Ik kwam te laat bij de wedstrijdbespreking met als gevolg dat ik er naast stond. Tweede helft kwam ik erin, pikte ik toch nog een goaltje mee. Dat verzachte de pijn.
9. Wat was je mooiste moment naast het veld?
De vele vriendschappen die ontstaan zijn door het voetbal. Vele mooie emotionele momenten. In het artikel wordt even het negatieve belicht, maar er zijn ook zoveel mooie emotionele momenten.
10. Wat ga je absoluut níét missen aan het voetballen in de selectie?
De verplichtingen, alles om het voetbal heen proberen te plannen. Andere leuke dingen in het leven laten schieten voor het voetbal.
11. Zien we je ooit nog terug als trainer, coach of leider?
Ik verwacht het niet.
