'Blauw Geel'38 schenkt me veel voldoening'

VEGHEL | Joost van den Biggelaar (38) samen met Richard van der Heijden zijn tienertalenten die op zestienjarige leeftijd ooit debuteerde in het eerste elftal. Het leven leek een successtory, echter fysieke tegenslagen en het wegvallen van twee boezemvrienden deden zijn verhaal kantelen. De zon schijnt weer voor Joost. In het dagelijks leven leerkracht en gelukkig met vrouw Jolanda en zoon Finn die in de zomer een zusje gaat krijgen.

Door: Peter Kuijpers.

Joost kwam aan voetballen toe nadat hij vanuit Oss naar Veghel verhuisde op zesjarige leeftijd. Het begin van een aandoenlijk levensverhaal. Joost: "Bij Blauw Geel'38 werd D1 mijn eerste selectie team. Ben toen zo doorgestroomd naar uiteindelijk de A1 en de senioren. " Joost leek 24 uur per dag bezig met voetbal en ambieerde het hoogste. "Bij Blauw Geel'38 lag mijn liefde waar ik nooit één minuut spijt van heb gehad. Bij B1 was Bert Cuppen de trainer die zowat bij ons thuis in de kost was. Geweldige tijd met een superteam waarmee we alles wonnen."

Debuut
Debuteren op zestienjarige leeftijd, dat is opmerkelijk. Joost vervolgt: "Ik debuteerde onder trainer Toon van den Akker in het eerste team. Toon had het destijds overgenomen van Eus Marijnissen die in december was gestopt. We werden met B1 toen al vroeg kampioen en deed ook met regelmaat mee in A1. Toon deelde me toen mee dat ik zondag op de bank zou zitten in de thuiswedstrijd tegen Ravenstein."
Blauw Geel'38 verloor die wedstrijd met 0-1 en degradeerde later naar de vierde klasse. "In het jaar dat ik bij A1 speelde, waren het vaak maar halve wedstrijden omdat ik de dag daarop bij trainer Ad Peeters op de bank moest zitten."

Boezemvrienden
Toch werd de beloftevolle voetbalcarrière van Joost een halt toe geroepen. "Ik speelde onder John Meijs een goed eerste half jaar. Op 9 januari 2000 werd het een fatale zondag voor mij uit bij ODC. Ik maakte eerst nog de 0-2 en later die wedstrijd liep ik alleen op keeper Michael Hespe af. Ik omspeelde hem, maar hij kwam met twee gestrekte benen op mij af en brak mijn scheenbeen. Later op paaszaterdag kwam het fatale auto ongeluk met mijn drie boezemvrienden. Jeroen van Heugten en Alexander van der Hofstad overleden ter plekke en Davy van Heugten lag maanden in coma. Ik zou eigenlijk meegaan, maar had veel teveel last van mijn been." Een verschrikkelijke gebeurtenis om mee te maken.

Trainer
Joost bleef daarna sukkelen met zijn fysieke gesteldheid. "Ik heb daarna mijn been nog eens gebroken en scheurde mijn voorste kruisband af. Dat was het moment om mijn kicks aan de clichématige wilgen te hangen. Ik ben verder gegaan als trainer met als hoogtepunten de kampioenschappen met F1 en A1 en de bekerwinst met A1."

Ouders
Joost zijn ouders overleden veel te vroeg. Zijn grootste supporters noemde hij ze. Eerst pa Hans en recentelijk nog ma Nellie. De inmiddels gepantserde huid moest weer eens buigen, maar hij staat toch weer midden in het leven. "Zeker weten. Mijn gezin en het werk in de BG-top schenkt me veel voldoening. Daar kan ik veel energie in kwijt. Mijn vriend Peter Bijvelds droeg me voor bij die club en toen is het balletje gaan rollen. Ik vind het fantastisch om te doen. Je hebt een grote verantwoordelijk, maar tegelijkertijd niet de druk van altijd aanwezig moeten zijn. Het leven lacht me nu toe in een proces waarbij Blauw Geel'38 heel belangrijk was en is', zegt een tevreden kijkende Joost tot slot.