Wegkijkgedrag

Ons mooie en fijne landje is al jaren absolute wereldtop in het bedenken van regels en afspraken. Wat handhaving betreft hangen we echter al jaren aan de laatste mem. We blaffen veel, maar bijten zelden. En áls we bijten, happen we nauwelijks dóór. Hierdoor mogen we onszelf…sorry Donald Trump…uitroepen tot the greatest nation on earth als het gaat om…wegkijken. Voorbeelden? Tuurlijk!

Fietste onlangs richting sportpark. Hoorde het kenmerkend zoevende geluid van fatbikebanden waarna een hooguit twaalfjarig Verstappentje langs me heen flitste. Geen helm op. Schijnen moeilijk passend te kopen te zijn voor onvolgroeide hoofden met dito breinen. Zag ‘m een van Veghels’ gevaarlijke rotonden (want fietsers komen hier van twee kanten, beste automobilisten) naderen en zónder kijken of afremmen het circuit driekwart nemen. Nu gun ik iedere jongere een stoere fatbike, maar geen hersen- of ander letsel waar z’n hele gezin én (eigenbelang) de samenleving de rest van z’n leven onder moet lijden. Bovendien weten we inmiddels dat als een fatbiker oerend hard rijdt, maar niet trapt, er sprake is van een gashendel. Voor iedere handhaver eenvoudig te zien: geen pedalerende voetjes. Tenminste, als ze niet wegkijken. Toch? In Australië weten ze daar inmiddels raad mee: zo’n levensgevaarlijk exemplaar gaat bij aanhouding en na een test de shredder in. Ik weet het, da’s heftig, maar zachte heelmeesters maken stinkende wonden. Reken erop dat een dergelijke aanpak razendsnel rondgaat. 

Ander voorbeeld. Smartphoneverslaving zorgt voor nog veel méér wegkijken. Een hondenpoepprobleem als gevolg daarvan (zie column vorige week) is echter klein bier vergeleken met het wegkijken op je telefoon tijdens auto-, fiets, e-bike en…ja, daar is ie weer…fatbike-ritjes. Ironisch genoeg zitten de Tweede Kamerleden die daarvoor een oplossing zouden moeten bedenken de godganselijke tijd op hun telefoon…weg te kijken. Geen oog en oor voor elkaars argumenten, maar voor andermans likes en geleuter.

Nog niet overtuigd? In Meierijstad blijken in de afgelopen zeven jaar maar liefst 356 sloten verdwenen te zijn. Particulieren, boeren en bedrijven hebben ze dicht kunnen gooien zonder dat er ook maar één ambtelijke of andere haan naar kraaide. Hoe wegkijkerig is dat?

Tot slot de mooie geste van drie grote voetbalclubs in deze regio. Blauw Geel, UDI en Gemert willen nauwer gaan samenwerken tegen respectloos gedrag op hun velden. Maar écht rigoureus ingrijpen? Iemand de toegang tot de club definitief ontzeggen of levenslang schorsen? Het zou snel rondpraten. En helpen!

Wegkijkgedrag is het gevolg van voorbeeldgedrag…