Het honderd jaar oude huis aan de Aakendonk opende voor de allerlaatste keer haar deuren

WIJBOSCH | Afgelopen weekend werd aan de Aakendonk in Wijbosch een stap terug in de tijd gedaan. Het bijna honderd jaar oude huis, dat binnenkort gesloopt wordt, opende voor de allerlaatste keer haar deuren. Huidige eigenaren Peter en Marleen Simons boden iedereen de kans om herinneringen op te halen, verhalen te delen en een laatste blik te werpen op een huis vol geschiedenis.

Met het betreden van de woning stapten bezoekers letterlijk de geschiedenis in. In de oude keuken stond de koffie klaar, samen met iets lekkers, terwijl de aanwezigen door de oude kamers wandelden. De muren, getekend door de tand des tijds met scheuren en gebreken, lieten zien dat het huis zijn beste tijd heeft gehad. Een volledige restauratie bleek geen haalbare optie, zeker niet met de duurzame nieuwbouw die inmiddels achter het huis is verrezen.

De oproep om foto’s en verhalen te delen, werd massaal beantwoord. De vele oude foto’s en bijbehorende anekdotes brachten het huis tot leven. Iedere kamer was ingericht met beelden uit het verleden, met uitleg over de mensen die hier ooit woonden en de verhalen die zich binnen deze muren afspeelden. Dit zorgde voor veel herkenning en emoties onder de bezoekers.

Volgens Peter en Marleen Simons is het een fantastische dag geweest. “We wilden het huis niet slopen zonder er nog wat eer en aandacht aan te besteden, en dat heeft heel goed uitgepakt. We schatten dat er zo’n zestig mensen zijn langsgekomen, bekenden, minder bekenden en zelfs onbekenden. Iedereen was op een bepaalde manier verbonden met het huis en de bewoners. Er werden veel herinneringen opgehaald en sommige bezoekers waren zelfs tot tranen geroerd”, vertellen ze.

Een van de meest gehoorde herinneringen ging over de gastvrijheid van Tonnie en haar moeder Maria. “Voor iedereen stond de koffie klaar, kinderen die in het bos speelden konden ‘water uit de pomp’ komen halen, en er waren altijd snoepjes en koekjes. Er werd worst gerookt en verkocht, de opbrengst uit de groentetuin werd gedeeld, en er werd volop muziek gemaakt en gedanst. Het was altijd een zoete inval”, blikken Peter en Marleen terug.

Hoewel de familie Pennings, de oorspronkelijke bewoners, geen directe familie is van het stel, heeft de geschiedenis van het huis voor hen een diepe betekenis gekregen. “Door alle verhalen en foto’s is deze plek veel meer gaan leven. Dat hoorden we ook terug van de familie waar we de foto’s van hebben gekregen. Zij hebben hierdoor ook weer herinneringen met elkaar gedeeld, wat als heel fijn werd ervaren”, laten ze weten.

In maart wordt het huis gesloopt, maar de verhalen en foto’s blijven bewaard. Iedereen die nog herinneringen of beelden heeft, kan deze blijven insturen.