Derde helft dilemma

Heb een week lang ‘gebroed’ op onderstaande explosieve tekst. Of ik die kort na carnaval wel aan het grote publiek durfde toevertrouwen. Vorige week dinsdag was geen optie. ‘s Avonds Kuusverbranding. Stel je voor: de kans dat mijn tekst tot volksoproer zou kúnnen leiden wás aanwezig. Ben niet vies van een beetje risico nemen, maar op krantenkoppen als ‘Woedende Veghelse menigte lyncht columnist Stadskrant vanwege opruiende teksten’, zitten mijn geliefden niet te wachten. Op een papier-maché-gaas-kuus vastgebonden worden en onder een massaal geroepen ‘De fik erin!’ naar het hiernamaals moeten verdwijnen; ik gun het niemand. 

Ik moest dus proberen in te schatten hoe groot het incasseringsvermogen van fervente carnavalsvierders is, wiens lichaamsorganen nog volop herstellende zijn van de…in vele gevallen…niet méést gezonde week uit een mensenleven. Groot, middelgroot, klein? Nóg kleiner, zeg maar niveau Johan Derksen? Onder wiens snor het woord betutteling uitgebraakt wordt bij werkelijk ieder gezondheidsvoornemen van onze overheid? Waarna zijn trouwe volgelingen (en daar zitten ook talloze kuussen onder, vandaar mijn risicoanalyse) elkaar op de sociale media ongetwijfeld zouden gaan ‘overtoepen’ over wat ‘de overheid allemaal van ons afpakt’. En stel je voor dat ik daar dan meewerkend én dus lijdend voorwerp van zou worden. Of mijn aarzelingen terecht waren? 

Wat is het geval? Of eigenlijk: wat wórdt het geval? Sportkantines zullen binnen nu en afzienbare tijd alcoholvrij moeten worden. BAM! ‘Mijn’ kogel is door de kerk. Iedereen die de laatste jaren gezondheidkundig gezien een béétje heeft opgelet, kan dat op z’n vingers uittellen. Bij sport denk je aan gezondheid. Roken is er al grotendeels aan banden gelegd, maar alcohol blijkt nog de gewoonste zaak van de wereld in de meeste sportkantines. Onderzoek heeft namelijk uitgewezen dat veel clubs niet zonder de inkomsten uit alcohol kúnnen. Die gaan het dus moeilijk krijgen. Helemáál als ze het gezegde ‘De jeugd heeft de toekomst’ negeren. De maatschappij zegt namelijk steeds vaker ‘nee’ tegen alcohol. De cultuur verandert. Langzaam, maar uiterst zeker. Dry January, NIX18, sportschoolmentaliteit, mensen gaan bewuster om met alcohol dan pakweg twintig jaar geleden.

Las onlangs: ‘De derde helft is heilig’, en ‘Een pilske hoort erbij in Brabant’. Of clubs daarvan afhánkelijk zijn bepalen ze echter zelf. Op tijd omschakelen wordt het devies. Vooruitkijken. Heeft niks met betutteling te maken, maar alles met verstandig, duurzaam en vooral gezond bestuur. Weliswaar met een tijdelijk derde helft dilemma, maar…sportclubs verdwijnen echt niet alléén vanwege alcoholvrije sportkantines…