Paardenmeisje

Altijd al vroeg ik me af waarom paardenmensen hun viervoeter zo’n Goddelijke status toedichten. “Blijf met je poten van die benen af en stoot je kop niet aan zijn hoofd!” Mag je nog wel ongestraft van een dier spreken bij die edele schepsels? Met zoveel status, daar heb ik dan een tikkeltje moeite mee. 

Waarom staat dat beest zoveel hoger op de faunaladder dan Sepp, onze Toller? Die vriend van ons begrijpt verrekte goed wat ik hem vertel en daarbij, hij kan zoeken, hij kan dienst doen als blindengeleidehond, hulphond, voetenwarmer en hij kan net zo goed zijdelingse pasjes maken. Hij is zindelijk, kan met één achterpoot in de lucht pissen en poepen tegelijk, en nooit op straat of binnen. Hij beschikt over een duizend dingen doekje waarmee hij met een lik over je gezicht zijn liefde voor je getuigt. En, niet te vergeten, hij kan dood liggen. Hij is nooit chagrijnig, wat ik van de meeste paarden niet kan zeggen. Dat heb ik me tenminste laten vertellen. Maar oké, ieder zijn voorkeur.

De dame die bij me binnenstapt is vergezeld van haar dochter. Geschatte leeftijd van het meisje, een jaar of twaalf. De jongedame, een paardenmeisje, wordt door mama de hemel in geprezen vanwege haar dressuurtalent. Althans daarvan liet mama zich overtuigen door die trainer-coach van haar. Ja dank je de koekoek, je moet een beetje kunnen overdrijven om zo’n riante gage te kunnen binnen harken.

Mevrouw vraagt me honderd uit over de BMW 320. Er wordt een prijsplaatje gemaakt, rijklaar, compleet met radio en een trekhaak. 

Dan op de valreep komt nog de vraag: “Zo’n auto kan toch zeker wel een paardentrailer trekken?” Ik vraag haar naar het gewicht van zo’n trailer. En als laatste stel ik een beetje baldadig de vraag: “En wat weegt zo’n knol?” Wat ik verwacht had was een beetje beledigde reactie en waarop ik dan pro forma mijn excuus zou aanbieden. Dat gebeurt niet! Integendeel! In plaats daarvan, als door een wesp gestoken, staat die mevrouw op en zegt tegen haar dochter: “Kom Antje, wij hebben hier niks meer te zoeken.” En weg zijn ze! 

Een beetje dom van Leo! Jaren daarna lees ik in de krant dat die trainer-coach er toch wel degelijk kijk op had, op dat dressuurtalent met haar fluwelen zweepje!

- Leo van der Heijden uit Veghel schrijft wekelijks een column over gebeurtenissen uit zijn leven.